بخشی از کتاب:

می‌دونی… فیروزه سنگ خیلی گرونی نیست… ولی خیلی اصیله. ارزش بعضی چیزها به اصالتشونه، نه به قیمتشون.
و یه سنگریزه‌ی کنده‌شده از لبه‌ی سکو برداشت و بین انگشت‌هاش نگه داشت. بعد سمت سالار گرفت. سالار متوجه منظورش شده بود. اخمی کرد و کف دستش رو جلو برد. سنگ روی دستش افتاد و غلتید. یه تیکه‌ی براق و فیروزه‌ای رنگ از گوشه‌ی کاشی. زرین با این حرف‌ها می‌خواست به سالار بفهمونه که به اندازه‌ی کافی اصیل نیست… که دستش به زن‌ها خورده و مثل اون، خودش رو از دنیا مخفی نکرده!! سالار پوزخندی زد و درحالی‌که دستش رو مشت می‌کرد، از جا بلند شد. آهسته گفت:
– وقت رفتنه!
و خودش زودتر راه افتاد.