بخشی از کتاب:

از روزگار عزیز حکایت تقابل رنج و صبر و عشق به جویبار زلال زندگی است. حکایت آشنای آن تک درختی که در شب طوفان ریشه در صبح امید دواند.
این نوشتار ادای دینی است به تمام زنان و مادران رنجدیده سرزمینمان که از جام تلخی ایام جرعه های صبر چشیدند.
آنان که قرنهاست بهترین زیباترین و با ارزش ترین سالها و لحظه های زندگیشان تحت سلطه و سیطره فرهنگ مرد سالار جامعه با درد و رنج بی شمار همراه شد.
امید است که روایت این داستان یادآور این مهم باشد که فرصت برای دوست داشتن و عشق ورزی اندک است.