این کتاب خاطرات کسی از نه سالگی خویش است که آنها را هفتاد سال در ذهن خود نگاه داشته و بعدا نوشته است.
می‌توان گفت این کتاب حاصل کار مشترک دو نفر است؛ یکی همان پسربچه نه ساله و دیگری فردی در آستانه هشتاد سالگی با موهای سپید که پای صحبت آن پسربچه نشسته و خاطرات او را شنیده و به قلم درآورده است.
آنچه در این میانه توجه برانگیز و تعجب آور است این است که این آدم هشتاد ساله همان پسربچه نه ساله است. نویسنده سال خورده سعی کرده است. چیز جدیدی بر خاطرات آن کودک نه ساله نیفزاید و امانت دار وی باشد.
بنابراین خواننده این کتاب می‌تواند با خواندن آن به تصویری از وضع مسافرت در هفتاد سال پیش در ایران دست یابد و بداند وضع جاده ها خودروها، استراحتگاه ها و روستاها و شهرها و کیفیت حمل و نقل چگونه بوده است.