همه ما مقصریم. ما افراد را در مکالمه یا آنلاین با نام های وحشتناک صدا می کنیم. ما کسانی را که با آنها اختلاف نظر داریم، تحقیر می کنیم و ادعاهایی جسورانه تر از آنچه می توانستیم دفاع کنیم مطرح می کنیم. ما می‌خواهیم نه تنها برای بیان یک نکته، یا پیش بردن یک بحث، بلکه به گونه‌ای خاص – خشمگین، دلسوز، یا متعهد به یک هدف – به عنوان یک موقعیت عالی اخلاقی دیده شویم. ما اغراق می کنیم. به عبارت دیگر، ما دائما در حال خودنمایی اخلاقی هستیم.