هسته مرکزى نظریات ابن رشد در این زمینه آن است که فلسفه ویژه نخبگان و شریعت براى جمهور مردم است. هدف دین یا شریعت، سعادت عامه مردم و هدف فلسفه بعضى از آن هاست. و نتیجه پایانى که ابن رشد از پژوهش هاى خود درباره هماهنگى میان دین و فلسفه مى گیرد این است که فلسفه دوست شریعت، و هر دو در جوهر و سرشت خودشان دوستدار یکدیگرند.