تناسخ از موضوعاتی است که منحصر به فلسفه و کلام قدیم نیست بلکه همواره در دورۀ معاصر در کلام جدید، فلسفۀ دین و فلسفه‌های شرق و غرب نیز مورد بحث و گفت‌وگو قرار گرفته است. ازاین‌رو امروزه مسئله‌ای کاملاً به‌روز و البته معرکۀ آراست. در بین قدما، افلاطون و شیخ اشراق از حکمایی هستند که قائل به تناسخ در برخی مراتب آنند و برخی همچون ابن‌سینا و ملاصدرا آن را مورد نقد قرار داده‌اند. در دورۀ معاصر آیت‌الله فیاضی در کتاب علم النفس فلسفیِ خود تقریباً همۀ دلائل حکما و متکلمین در امتناع عقلی تناسخ را مورد نقد قرار داده، چنین استنباط کرده است که تناسخ عقلاً محال نیست بلکه ممکن است، ولی شرعاً محال است زیرا شارع حکم به استحالۀ آن داده است. نگارنده، ضمن تبیین رابطۀ صحیح نفس و بدن و تقریر درست دلایل امتناع تناسخ از ابن‌سینا تا ملاصدرا، تمامی نقدهای معظم‌له را مورد تحقیق و واکاوی قرار داده، تک‌تک آن‌ها را به چالش کشیده و به همۀ آن‌ها پاسخ فلسفی و عقلی داده است، و نتیجه گرفته است که تناسخ به لحاظ عقلی محال بالذات است.