طریقت عرفانی، برخلاف علوم رسمی و متداول، مخاطبش انسان مجرّب است، نه ناظر بی‌طرف و منفعل؛ و من در این کتاب، هم ناظر بوده‌ام و هم با تمام وجود، این مسیر را زیسته‌ام. به همین دلیل، نوشتار پیش رو، برآمده از تجربه‌ای است که از جان برخاسته و در قامت کلمات و زبان، قدی برافراشته است. من در این مسیر، به جای تکیه بر روش‌های صرفاً تحلیلی و خشک، کوشیده‌ام صداقت روایی را با اصالت وجودی در هم بیامیزم و اثری عمیق خلق کنم. این اثر، برای من نه صرفاً پژوهشی در باب طریقت صفویه، بلکه گزارشی است صادقانه از عبور از آستانه‌ی فقدان، و ورود به افقی تازه از سلوک و معنای حقیقی.