از متن کتاب:
ناگهان پدرم با پیراهن آستین‌کوتاه از خانه بیرون آمد. واضح دیدمش. خم شدم و از میان شاخه‌ها پاییدمش. در خنکای میان برگ‌ها، یک دنیا حشره در جنبش بود. مرا ندید. دیگر پسرش نبودم. پنهان شده بودم و همچون جانیان،
بی‌آن‌که خبر داشته باشد، می‌پاییدمش… پیر شده بود. آن‌قدر آشفته بودم که از پیری‌اش دلم گرفت.»

امانوئل بُوو از نویسندگان قدرنادیده‌ی ادبیات مدرن است. بُوو با نثری موجز و بی‌تکلف به اعماق روان شخصیت‌های تنهایی نقب می‌زند که برای برقراری ارتباط با پیرامون خود در تقلایی نافرجام‌اند. زندگیِ خودش دست‌کمی از رمان
نداشت و دغدغه‌هایش در زندگی دونیم‌شده‌ی او میان فقر و ثروت ریشه دارد.