محور اصلی این کتاب، تحلیل مفهوم کلیدی «سلطانیزم» در ادبیات علوم سیاسی و تأثیر ویرانگر آن بر ساختار اداری کشور است. عالیخانی به‌عنوان یک مدیر تکنوکرات اصلاح‌طلب که در لایه‌های بالای نظام فعالیت می‌کرد، خود شاهد
و قربانی این درگیری تاریخی بود:

تمرکز قدرت: چگونه تمرکز شخصی قدرت در رأس نظام سیاسی، تمام تلاش‌ها برای نهادسازی اقتصادی، برنامه‌ریزی بلندمدت و ایجاد یک بروکراسی کارآمد را با شکست مواجه می‌کرد.

جنگ نهادسازی: روایت تلاش‌های مستمر و بی‌نتیجه برای ایجاد سازمان‌هایی که بر اساس قانون و تخصص عمل کنند، در حالی که نفوذ دربار و تصمیمات شخصی، مسیر آن‌ها را منحرف می‌ساخت.

این کتاب پاسخ می‌دهد که چرا بهترین طرح‌های صنعتی و سیاست‌های اقتصادی در ایران پیش از انقلاب، شانسی برای پیروزی نهایی نداشتند.