درباره کتاب:

توماس برنهارد در هجو اجتماعات انسانی استادی عجیبی دارد. او هم ترس و نکبت موجود در مضحکه استقبال از رایش سوم در میدان دلاوران را به هجو می کشد و هم نگاه مفتخرانه فرداستانی را که در بالکن اعیانی هرن اشتاین ویلچرنشین منتظر عبور ملکه الیزابت دوم هستند. روایت های طناز و انتقادی به مردمی که گویی همواره ناظر بودن را دوست دارند نویسنده در بازنمایی چهره مفلوک طبقه اشراف و نوکیسگان از ترفند سبکی ویژه اش در نوشتن دیالوگ ها و تک گویی های بلند و پر از نیش و غضب، با شدتی مثال زدنی بهره برده و نمایشنامه ای نوشته که به خوبی کمدی را به تراژدی پیوند می زند. هرچند از آغاز تا پایان همه به جز اتریشی ها، خنده های بی پایانی سرخواهند داد! اليزابت دوم یکی از آخرین نمایشنامه های برنهارد پیش از مرگ اوست. این اثر را می توان در ادامه نمایشنامه میدان دلاوران خواند و اجرا کرد و البته می توان گفت این نمایشنامه متنی است برای درک بهتر دلایل تنفر اتریشی ها از برنهارد و بالعکس.