درباره‌ی کتاب :

سیمون وی جست‌ و جوی خداوند از سوی انسان را خطا می‌ شمارد؛ و تکیه بر عقل در این جست‌ و جو خطایی مضاعف است. درواقع کسی که از طریق جست‌ و جوی عقلیِ صرف در پی یافتن حقیقت باشد و بر این کار اصرار ورزد پیشاپیش اعراض از هدایت را برگزیده است، زیرا، بنا به قول ژرف سیمون وی، در جهان و در روان بشر نوعی نیروی گریز از خدا و ترس از مواجهه با او در کار است و انسان از روی غریزه می‌ داند و به تجربه نیز دریافته است که جست‌ و جوی عقلی صرف او را از این مواجهه معاف خواهد داشت. خدایی که ابژه ی شناخت عقل شود و به احاطه ی آن تن دهد از سنخ دیگر یافته‌ های عقل خواهد بود و ارزشی فروتر از عقل بشر خواهد داشت. جایی که این رفتار حتی برای انسان اهانت‌ بار محسوب می‌ شود کجا بر خداوندی می‌ برازد که «لیس کمثله شیء» است.

ما کشتی‌شکستگانی هستیم چسبیده به تخته‌پاره‌های پراکنده بر روی دریا که با انفعال تمام و با هر حرکت امواج بالا و پایین می‌رویم. خداوند برای نجات هریک از ما ریسمانی از آسمان فرو می‌فرستد…