زمانی که تئاترِ برشت به تئاتر اپیک تبدیل می‌ شود، عمل دراماتیک دیگر به‌ شکل یکدست و پیوسته اجرا نمی‌ شود، بلکه بی‌ وقفه قطع می‌ شود تا هنرمندان مستقیما تماشاگران را مخاطب قرار دهند. برشت قصد دارد که تماشاگران را در کشمکشی که در فضایی بسته رخ می‌ دهد درگیر‌ نکند، بلکه نشان می‌ دهد چگونه تضاد بخشی از واقعیتی است که از هرطرف این کشمکش را فرامی‌ گیرد. حالا دیگر موضوعِ درامْ تنش‌ ها و احساساتی نیست که افراد مختلف را باهم متحد می‌ کند یا در مقابل هم قرار می‌ دهد، کشمکش میان انسان و جامعه هم نیست، بلکه حالا موضوعْ آشکارشدن و گاه برهم‌ افزایی تضادهایی است که ارتباطات اجتماعی ما را می‌ سازند؛ موضوع تکامل این تضادها در دنیایی است که در حال پیشرفت و تغییرشکل است.