هر روز، تصاویر عکاسی به عنوان اسناد، شواهد و سوابق در دادگاه‌ها، بیمارستان‌ها و کار پلیس مورد استفاده قرار می‌گیرند. اما چگونه چنین کاربردهایی ایجاد شد و چه زمانی؟ چه ارگان ها و نهادهایی این قدرت را داشتند که به آنها این جایگاه را بدهند؟ و عواقب بازنمایی عکاسی چیست؟ جان تگ با تکیه بر نشانه شناسی، نظریه فرهنگی و آثار فوکو و آلتوسر، ایده عکاسی را به عنوان ثبت واقعیت رد می کند و تاریخچه ای را ردیابی می کند که پیامدهای عمیقی نه تنها برای نظریه عکاسی بلکه برای درک نقش دارد. ابزارهای جدید بازنمایی در مقررات اجتماعی مدرن اکنون با مقاله جدیدی که این جلد را در افق تغییر یافته سیاست فرهنگی قرار می دهد، بار بازنمایی برای تحلیل دقیق معنا، وضعیت و جلوه های عکس ها استدلال می کند که ریشه در درک تاریخی رشد دولت مدرن دارد.