از زمانی که انسانها وجود داشته اند با مرگ عزیزان خود دست و پنجه نرم کرده اند. شاعران و نمایشنامه نویسان درباره ی ردای تاریک سوگ اشتیاق عمیق و احساس ویرانگر درد نوشته اند. اما تاکنون دیدگاه علمی اندکی درباره ی این تجربه ی جهانی داشته ایم. ماری فرانسیس اکثر عصب شناس درمانگر و متخصص برجسته ای سوگ در دانشگاه آریزونا درباره ی آنچه در مغز هنگام سوگ اتفاق می افتد یافته های انقلابی به اشتراک میگذارد و الگویی جدید برای درک عشق فقدان و یادگیری ارائه می دهد.
در کتاب جمغز سوگوار ماری فرانسیس اکثر پنجره ای جذاب و جدید به یکی از تجربیات برجسته ی انسانی باز می کند. اکثر دهم ها به تحقیق درباره ی تأثیرات سوگ بر مغز پرداخته است و در این کتاب با اشتیاق فراوان علم پیشرفته ی عصب شناسی را به زبانی قابل فهم ارائه میدهد و ما را در این مسیر هدایت می کنند که چگونه عشق و سوگ در مغز رمزگذاری میشود. عشق به نورون های ما کمک می کنند تا دلبستگیهایی با دیگران ایجاد کنیم اما با مرگ عزیزان نورون ها درگیر فقدان میشوند به گونه ای که تصویر آینده بدون عزیزان میهم و غم انگیز میشود. بر اساس پژوهشهای پیش گامانه ی اکثر در زمینه ی تصویر برداری عصبی تحقیقات این حوزه و داستانهای واقعی زندگی اور مغز سوگوار درست مانند. یکی از بهترین کتابهای علمی عمومی عمل میکند ترکیبی از داستان گویی، علم قابل دسترس و دانش عملی که به ما کمک می کنند. درک بهتری از سوگ داشته باشیم و با آرامش و لطافت بیشتری با آن روبه رو شویم و سوگمندان را درک کنیم.