در این نمایشنامه، ویل انو، نویسندۀ آمریکایی، زندگی دو زوج در همسایگی یکدیگر را روایت می‌کند که با پیش‌تر رفتن داستان متوجه می‌شویم بیش از آنچه در ابتدا فکر می‌کردند – یعنی تشابه نام خانوادگی‌شان- به یکدیگر شباهت دارند و همچون تجربۀ زیستۀ بسیاری از ما، این رنج است که افراد را به هم نزدیک می‌کند و شالودۀ روابط انسانی و صمیمت قرار می‌گیرد. این نمایشنامه ویژگی‌های یک اثر مدرن را به تمامی داراست: دیالوگ‌های کوتاه و ساده، فقدان امیدواری و معنا در زندگی روزمره، بازی‌های زبانی، و پرداختن به ارتباطات انسانی، در پیچیده‌ترین نقطۀ خود، اما به‌سادگی تمام. تنهایی، حتی در جمعی دو یا چهار نفره، عنصر اصلی دیگر این نمایشنامه است که تنهایی انسان مدرن را حتی در میان جمع و حتی در خصوصی‌ترین روابط خود به تصویر می‌کشد.