درباره‌ی کتاب :

جامعه‌ ای که فناوری‌ های نو را توسعه ندهد یا به‌ کار نگیرد، رقابت را سرکوب کند و مانع نوآوری‌ ها در فناوری، سیاست‌ گذاری یا بازتخصیص منابع شود، عقب می‌ ماند و افول می‌ کند. مَنسِر اولسون با بررسی تاریخی و استدلال‌ های نظری نشان می‌ دهد که چگونه گروه‌ های منافع خاص که او «ائتلاف‌ های توزیعی» می‌ خواند، با پیچیده‌‌‌ ‏‌‌تر کردن قوانین و مقررات، افزایش نقش دولت و سخت‌ تر کردن امکان تفاهم، برای خود کیسه می‌ دوزند و باعث کاهش کارآیی و درآمد کل جوامع می‌ شوند. ایده‌ های اولسون بینش‌ ها و به همان اندازه مناقشات مهم و عمیقی را درباره نقش سازمان‌ ها و گروه‌ های ذینفع در جوامع پیش می‌ کشد، و به همان اندازه بینش‌ های مهم برای درک جامعه و اقتصاد ایران دارد.