درباره‌ی کتاب :

یافته‌ های این اثر نشان می‌ دهد علمای شیعه تاکنون نتوانسته‌ اند متناسب با مسائل اجتماعی روز جامعه، نظام فکری و نیروی اجتماعی خود را به‌ گونه‌ ای بازسازی کنند که بتوانند در حوزه‌ هایی مانند فقر و بیکاری و اعتیاد و روسپی‌ گری نقشی ویژه ایفا کنند. در شرایط اضطرار اقتصادی ناشی از ترکیب سیاست‌ های نولیبرال با تحریم‌ های اقتصادی و ناکارآمدی‌ های دولت‌ ها در ایران، علما هیچ گفتار یا سازمان منسجمی برای مواجهه با این وضعیت ندارند. به همین دلیل در چند دهه ی گذشته مدام از مسائل اجتماعی و اقتصادی عامه ی مردم فاصله گرفته‌ اند و بخشی از مشروعیت خود را از دست داده‌ اند.
… مطالعه ی فعالیت‌ های خیریه ی مراجع تقلید شیعه در سده ی گذشته نشان می‌ دهد این فعالیت‌ ها از ابتدای دهه ی هفتاد، با پیدا شدن جهت‌ گیری هویت‌ گرایانه، دچار دگردیسی مهمی شده است…. نهاد دین اکنون در موقعیتی است که می‌ بایست میان دو جنس همبستگی  متضاد انتهاب کند: هویت‌ گرا شدن یا اجتماعی شدن؟
صورت‌ مسئله اما هنوز نه روی میز مراجع شیعه است و نه روی میز روشنفگران و دانشگاهی‌ ها؛ این، جایی است که شاید چنین آثاری بتوانند نقشی ایفا کنند: در ساختن همبستگی اجتماعی.