بخشی از کتاب:
کمک به نیازمندان همیشه مایه‌ی خرسندی است، به خصوص اگر در زمینه‌ی آموزش ادب و نزاکت باشد. وقتی به آقا یا بانوی نجیب‌زاده‌ای فرصت آموزش یا راهنمایی خصوصی اعطا می‌شود، در واقع افتخاری نصیبش شده که باید با چهره‌ای خندان آن را انجام دهد.

پندهای خانم نزاکت برای آداب معاشرت روزمره

آیوی کارلایل ابرو در هم کشید و صورتش را به اخمی، هرچند ظریف، مزین کرد. “مادربزرگ، فکر نمی‌کنم یک ماه برای آموزش نزاکت به یه ملوان کافی باشه. به خصوص اگر به قول شما بیشتر عمرش رو روی کشتی و در کنار کارگرهای گردن کلفت گذرونده باشه. اگر ارتشی بود، آموزشش خیلی راحت تر می‌شد؛ اما این مرد تموم مدت توی کشتی‌های بازرگانی کار می کرده.”

اولیویا نایتلی کارالایل، کنتس بیوه‌ی هانتینگتون، از بالای فنجان چای به نوه‌اش لبخند زد و گفت: ” اون دو سال توی نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرده. اون‌قدر که به نظر می‌یاد، مشکل نیست. به هرحال، مادربزرگش در دوران جوانی بهترین دوست من بود و من به شوهرش که در بستر مرگه، قول دادم هرکاری از دستم برمی‌یاد ، برای ورود و پذیرفته شدن نوه‌اش در جامعه‌ی نجیب‌زادگان انجام بدم.”