باجه‌ی تلفن مکان وصل من و او بود.

قرارمان سی نامه بود در باجه.

مخفی‌اش می‌کردیم و وقتی کسی نبود، نامه‌ها را برمی‌داشتیم…

برای هم از هم می‌گفتیم. از زندگی گذشته و رویاهای آینده…

او می‌خواست نقاش شود و من بزرگترین خیاط شهر.

او می‌خواست عاشق باشد و من خوشبخت‌ترین معشوق شهر.

سی نامه کافی بود برای یک عمر خوشبختی یا باید بیشتر می‌نوشتیم؟