درباره کتاب:

رمان نویسان زن ایرانی در دهه های اخیر با نگاهی جدید به جهان پیرامون روایت هایی آفریده اند که نه تنها پژواکی از تجربه های فردی و جمعی زنان اند، بلکه چشم اندازهای نوینی از فرهنگ و جامعه پیش روی می نهند. این روایت ها پیوندی روشن میان تجارب زیسته زنان و جهان پیرامونشان برقرار می سازند پیوندی که شاکله اساسی معنای کرونوتوپ است. کرونوتوپ پیوند زمان و مکان در دل روایت است؛ جایی که داستان و جهان بینی اجتماعی فرهنگی آن در هم می تنند. پژوهش حاضر با الهام از اندیشه میخاییل باختين مفهوم بديع کرونوتوپ خانه را به مثابه کلیدی برای فهم این آثار پیشنهاد می کند. نگارنده با رویکردی تحلیلی به رمان های زنان ایرانی می نگرد تا دریابد کرونوتوپ خانه در این متون چرا و چگونه صورت بندی می شود؛ فضایی امن یا محدود کننده گشوده یا فروبسته و آیا از دل آن می توان به الگویی جامع دست یافت. دستاورد این کاوش، نه تنها شناختی تازه از ادبیات داستانی بلکه ابداع دستگاهی مفهومی برای خوانش روایت های آینده است.