بخشی از کتاب:

ترکان مجموعه‌ای از اقوام و قبایل کوچنده در شمال چین بودند که از اواخر دورهٔ ساسانی به مرزهای شمال‌شرقی ایران‌زمین رسیدند. کوشش قبیله‌های ترک برای نفوذ به ایران در دورهٔ ساسانی و چهار سدهٔ نخست اسلامی ناکام ماند، ولی در پی فتوحات عرب‌ها در فرارودان (ماوراءالنهر) موجی از قبایل ترک به قلمرو خلافت سرازیر شدند که برخی از اعضای آن به خدمت نظامی خلفای عباسی و امیران ایرانی درآمدند، آن‌ها که در تاریخ ایران به غلامان معروف‌اند گاه به مقام‌های مهمی در این دولت‌ها دست یافتند.دولت غزنوی، نخستین دولت بزرگ ترکان در ایران، را یکی از همین غلامان پایه‌گذاری کرد. فرمانروایان غزنوی با وجود تبار ترکی، پشتیبان زبان و فرهنگ ایرانی بودند و همچون سدی استوار در برابر نفوذ قبیله‌های کوچ‌نشین ترک عمل کردند، تا آن‌که یکی از این قبیله‌های ترک که با نام سلجوقیان شناخته می‌شوند در سال ۴۲۶ ﻫ.ق وارد خراسان شدند و با شکست دادن سلطان مسعود غزنوی در نبرد دندانقان سد ورود کوچ‌نشینان به ایران را در هم شکستند.