یادداشت‌های زیرزمینی هم خودش غریب است و هم روایتش. اما از این دو غریب‌تر حکایت راویِ این یادداشت‌هاست: شخصی که چند سال آزگار در زیرزمین (زیرِ زمین) زندگی کرده. آن‌قدر که «عادت به زندگی کردن» را از دست داده. در این چند سال تنها راه ارتباطش با «دنیای واقعی» و «زندگیِ زنده» شکاف بین در و دیوار زیرزمین بوده. از لای این شکاف دنیای ما را پاییده و حرف‌هایمان را شنیده. حالا ناگهان به سرش زده از زیرِ زمین یادداشتی برای ما بنویسد. چرا چنین یادداشتی نوشته؟ برای چه کسی نوشته؟ چه چیزی نوشته؟ چگونه نوشته؟ خودِ روای می‌گوید اگر این‌ها را از من بپرسید فقط می‌توانم بگویم «همین است دیگر!» پس با این اوصاف ما چرا باید این یادداشت‌ها را بخوانیم؟ راوی برای این پرسش هم پاسخی ندارد. فقط وقتی یادداشت‌های زیرزمینی او را بخوانیم شاید بتوانیم برای این پرسش پاسخی بیابیم: «چرا این یادداشت‌ها را خواندم؟» هرچند به یافتن پاسخ برای این پرسش نیز نمی‌شود امیدی بست. چون این یادداشت‌ها ناتمام است و راوی همچنان دارد روایت می‌کند…