به درد و عذاب هایی فکر می کنم که گریبان گیرمان است. چطور موقع بیماری فرزندان، مردان به راحتی از هانه بیرون میزنند؟

یا وقتی یکی از والدین فوت می شود، یا خانواده از هم می پاشد، این شانه های زنان است که سختی ها را تحمل میکند؟

آنها با آن که خودشان اندوهگین هستند، حواس شان به اطرافیان شان است و کمک حالشان هستند که این از خودگذشتگی است.

وقتی اطرافیان شان مریض و ناتوان می شوند، زن ها با دل و جان از آنها پرستاری می کنند.

آنها ناراحتی، خشم، عشق و آرزوی داشتن خانواده را دارند.

آنها خیلی زود می آموزند که زمان گرفتاری و مشکلات، دقیقا وقتی که منشا اندوه،

شانه های شان را می لرزاند چطور استوار بمانند و حال خودشان را خوب نشان بدهند.

آنها همیشه در برابر نا امیدی، آواز حقیقت، عشق رستگاری می خوانند.

آنها همکار خستگی ناپذیر، طبیعت بکر و بی رحم خلقت خدا هستند و از هیچ، دنیای زیبایی می سازند.