والتر بنیامین در مقاله ی اکنون کلاسیک خود، «مولف به مثابه ی تولیدکننده»، به جای اینکه به دنبال بازنمایی موضع گیری سیاسی درون یک اثر ادبی باشد، خود اثر را به یک پدیده ی سیاسی تبدیل می کند؛ به جای پرسیدن اینکه «رویکرد اثر نسبت به مناسبات تولید زمانه اش چیست؟» به این ترتیب اثر درون مناسبات ادبی زمانه اش…

«فضاهای جدید آزادی، خطوط جدید اتحاد» نوشته فلیکس گتاری و آنتونیو نگری است. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: در بستر بازساختاربخشی کاپیتالیسم جهانی یکپارچه به تولید، که از ۶۸ به بعد راه افتاده، سوبژکتیویته‌های نو انقلابی دارند می‌آموزند که گسست‌های تحمیل‌شده توسط دشمن را تشخیص بدهند، و انسجام و اثرات خود را ارزیابی کنند. اولین تعین بنیادین کاپیتالیسم جهانی…

تراکت ها، پوسترها، بولتن ها؛ کلمات خیابانی، کلمات بی پایان. این همان دغدغه ی تأثیرگذاری نیست که آن ها را ضروری می کند. آن ها چه تأثیرگذار باشند و چه نباشند، به «تصمیم گیری در همان دقیقه » تعلق دارند. آن ها پدیدار و ناپدید می شوند. همه چیز را نمی گویند بلکه برعکس، همه چیز را خراب می کنند.…