تو قول داده بودی بگذاری بروم…مگه نگفتی که درد ندارد!تو قول داده بودی بگذاری توی خانه یک حیوان نگه دارم!کیتی عصبانی است. چرا بزرگ ترها وقتی نمی توانند به حرف های شان عمل کنند. قول می دهند؟راستی آیا آدم بزرگ ها همیشه بدقولند یا گاهی می خواهند به قول شان عمل کنند اما نمی توانند؟

چرا فقط من یکی باید زود بخوابم؟چرا همیشه او برنده می شود؟چرا برای بچه های فقیر کاری از دستم برنمی آید؟کیتی فکر می کند هیچ چیز منصفانه نیست.خیال می کند همه ی دنیا با او سر جنگ دارند. اما اگر بیش تر فکر کند ممکن است نظرش کمی عوض شود.

آخرین بار کیف مدرسه ام را کجا گذاشتم؟شانه ام کو؟مسواکم کجاست؟کیتی همیشه چیزهایش را گم می کند! حتی گاهی بعضی از چیزها را از قصد گم می کند! ولی همه می دانند که او در پیدا کردن چیزهای گم شده هم مثل گم کردن آن ها استاد است.

نه! حالا خیلی زود است. نمی خواهم بخوابم!حالش را ندارم مسواک بزنم!اتاقم را مرتب نمی کنم.نمی خواهم. نه!«نه» کلمه ی محبوب کیتی است. اما نه گفتن خیلی هم کار راحتی نیست و بعضی وقت ها دردسرهای بیش تری درست می کند.