درباره‌ی کتاب : همه‌ ی آدم‌ ها به یک معجزه‌ ی کوچولو احتیاج دارند. آخر چرا همه می‌ خواهند که ویلیام به نفع آن‌ ها شهادت بدهد؟ رزی دلش گرفته. چرا امروز هیچ‌ کس به او محل نمی‌ گذارد؟ آخر آنیتا چه‌ طور می‌ تواند برادر کوچولوهایش را ساکت کند؟ چرا تیم قبول نمی‌ کند که نباید این‌ قدر وقتش…

کلمه ی مورد علاقه ی کیتی «نه » است . او دلش نمی خواهد به خرید برود، قصه بخواند یا با برادرش بازی کند. آیا کیتی یاد می گیرد که «نه گفتن » همیشه جالب و سرگرم کننده نیست ؟

چرا من نباید تنهایی بروم مدرسه؟چرا نباید اسباب بازی هایم را بردارم؟چرا نمی توانم به دیدن مادربزرگ بروم؟طفلکی کیتی! همیشه بابا و مامان به او می گویند: «این کار را نکن! این کار را بکن!» ولی هیچ وقت، چرایش را توضیح نمی دهند. وقتی هم می پرسی چرا؟ فقط می گویند: «زیرا»اما کیتی می داند که بعضی از کارهای غیرممکن،…

مگه تقصیر من است که آن ها با ملیسا دوست نمی شوند؟خب، عقربه های ساعت تند می دوند. من چه کار کنم؟مگه من مجسمه را شکستم؟کیتی نمی خواهد دیر به مدرسه برود یا دلش نمی خواهد تام کوچولو را اذیت کند. او می داند که خیلی چیزها تقصیر او نیست. برای همین دلش می خواهد کاری کند…

من تنها نویسنده ی این کتاب نیستم. می خواهم این کتاب را با همکاری تو بنویسم. می خواهم تو هم توی این کتاب از آرزوها، دوست ها، کتاب ها و غذاهای مورد علاقه ات و خیلی چیزهای دیگر بنویسی، چه طوری؟ صفحه ی 7 کتاب را بخوان.من کیتی هستم. از این چیزها خوشم می آید: «دوچرخه، شکلات، دوست هایم و…

تو قول داده بودی بگذاری بروم…مگه نگفتی که درد ندارد!تو قول داده بودی بگذاری توی خانه یک حیوان نگه دارم!کیتی عصبانی است. چرا بزرگ ترها وقتی نمی توانند به حرف های شان عمل کنند. قول می دهند؟راستی آیا آدم بزرگ ها همیشه بدقولند یا گاهی می خواهند به قول شان عمل کنند اما نمی توانند؟

چرا فقط من یکی باید زود بخوابم؟چرا همیشه او برنده می شود؟چرا برای بچه های فقیر کاری از دستم برنمی آید؟کیتی فکر می کند هیچ چیز منصفانه نیست.خیال می کند همه ی دنیا با او سر جنگ دارند. اما اگر بیش تر فکر کند ممکن است نظرش کمی عوض شود.

کاش من هم دوچرخه ای مثل دوچرخه ی ویلیام داشتم!کاش شکل ملیسا بودم…کاش هر روز صبحانه جوجه سوخاری داشتیم!آرزوهای کیتی خیلی زیادند. از انگشت های دستش هم بیش ترند. از برگ های درخت سیب هم بیش تر.اگه گفتید مهم ترین آرزوی کیتی چیه؟

آخرین بار کیف مدرسه ام را کجا گذاشتم؟شانه ام کو؟مسواکم کجاست؟کیتی همیشه چیزهایش را گم می کند! حتی گاهی بعضی از چیزها را از قصد گم می کند! ولی همه می دانند که او در پیدا کردن چیزهای گم شده هم مثل گم کردن آن ها استاد است.

کیتی می خواهد به بزرگ ترها نشان بدهد که بزرگ شده و از خیلی چیزها سر در می آورد. حتی می خواهد با یکی دو چشمه از شیرین کاریسهایش آن ها را انگشت به دهان کند!

نه! حالا خیلی زود است. نمی خواهم بخوابم!حالش را ندارم مسواک بزنم!اتاقم را مرتب نمی کنم.نمی خواهم. نه!«نه» کلمه ی محبوب کیتی است. اما نه گفتن خیلی هم کار راحتی نیست و بعضی وقت ها دردسرهای بیش تری درست می کند.

درس و مشق مدرسه به چه درد می خورد؟سر ساعت از خواب بیدار بشوم که چی؟ولش کن، کی به کیه!بعضی وقت ها انگار هیچ چیز برای کیتی مهم نیست. بعضی وقت ها هم طوری نشان می دهد که مثلا به هیچ چیز اهمیت نمی دهد. اما راستش خیلی چیزها برایش مهم است. مثلا خیلی دوست دارد که دوست هایش را…

حوصله ام سررفته! چرا هیچ کس با من بازی نمی کند؟ چرا نمی رویم گردش؟ چرا هیچ اتفاقی نمی افتد؟ مامان با تام کوچولو سرگرم است. بابا هم رفته خرید. دوستان کیتی هم فقط می خواهند تلویزیون تماشا کنند. پس تکلیف کیتی چه می شود؟ باید راهی پیدا کند... شاید تو هم مثل کیتی هستی که گاهی با خودش یا…

بیرون تاریک است. من مامانم را می خواهم. زیر تختم یک هیولا قایم شده. فقط کیتی نیست که می ترسد. خرس پشمالوی او، آقای تابز، هم می ترسد. اما کیتی می خواهد کاری کند که «ترس» راهش را بکشد و برای همیشه برود.

شاید تو هم مثل کیتی هستی که گاهی با خودش یا بزرگ ترها مشکل پیدا می کند. با این همه دلش می خواهد کارش درست باشد و اوضاع را بی ریخت نکند.

چرا من را با خودشان نمی برند؟!چرا مامان و بابا یادشان رفته که من هم هستم؟!چرا من توی مسابقه برنده نشدم؟!بعضی وقت ها کیتی واقعا احساس می کند که هیچ کس به او توجه ندارد. خیال می کند که خیلی بدشانس است. اما آیا واقعا این طور است؟

قلب کوچولوی پنبه ای آقای تابز تاپ تاپ می کرد. آخر خیلی ترسیده بود و احساس تنهایی می کرد. مگسی روی گوشش نشست. آقای تابز فکر کرد مگس دارد می گوید: «ویز… هیچ کس ززز تو رو دوس ززز… نداره، آقای تابز ززز…»کیتی خرس کوچولوی عزیزش، آقای تابز، را گم کرده. آقای تابز در جنگلی تاریک و ترسناک و پر…