این کتاب، خاستگاه بینامتنیت را نخست در نظریه تکامل داروین می‌جوید که بر «شبکه‌ای از روابط پیچیده» میان تمام موجودات تأکید داشت. سپس بذرهای آن را در اندیشه نیچه می‌کاود که پیوندی گسست‌ناپذیر میان همه پدیده‌های جهان قائل بود. این کتاب همچنین فروید را قهرمانی بی‌چون‌وچرا در تبارشناسی بینامتنیت می‌داند؛ کسی که ارتباط رویاها را با داستان‌های ادبی تصادفی نمی‌دانست…