این کتاب، خاستگاه بینامتنیت را نخست در نظریه تکامل داروین می‌جوید که بر «شبکه‌ای از روابط پیچیده» میان تمام موجودات تأکید داشت. سپس بذرهای آن را در اندیشه نیچه می‌کاود که پیوندی گسست‌ناپذیر میان همه
پدیده‌های جهان قائل بود. این کتاب همچنین فروید را قهرمانی بی‌چون‌وچرا در تبارشناسی بینامتنیت می‌داند؛ کسی که ارتباط رویاها را با داستان‌های ادبی تصادفی نمی‌دانست و معتقد بود «ارتباطات میان رؤیاهای معمول ما و
داستان‏ های خیالی و مطالب سایر انواعِ نوشتارِ خلاق، کم و تصادفی نیستند». در ادامه، باختین طلایه‌دار این نظریه است که می‌گوید: «نیمی از هر کلمه در زبان به شخص دیگری تعلق دارد.»
نویسنده در این کتاب، برای ترسیم نقشه کامل این مفهوم، از مرزهای علم، فلسفه، زبان‌شناسی، روان‌شناسی، ادبیات و نقد ادبی فراتر می‌رود و با بازخوانی آرای اندیشمندانی چون اسپنسر، برگسون، تاین، الیوت، فرای، فوکو، بارت،
سوسور، لاکان، دریدا و بلوم، می‌کوشد مفاهیم بنیادین بینامتنیت را در فضای فکری امروز بازتعریف کند و ابهامات موجود را بزداید.