دست‌های ارسلان را نمی‌دیدم. بچه، جنازه‌ی بچه، روی دست‌هاش بود و چیزی معلوم نبود. زن، انگار که طغیان کند، دستش را برد پشت سرش، موهاش را از هم باز کرد و سرش را تکانی داد و موها را روی شانه‌ها ریخت، بعد مثل فنر از جاش پرید و دوباره رفت توی اتاق و در را بست. من ماندم و ارسلان…

بخشی از کتاب قوافی تباهی: تو تابه‌حال مسیح مصلوب را دیده‌ای؟ زخم‌های تنش را دیده‌ای؟ روی مچ دست‌ها، روی ساق پاها، روی پهلوها. همه‌ی تنش زخم است و سرش آویزان. من خیلی وقت‌ها می‌نشینم و ساعت‌ها خیره می‌شوم به تصویر او بر صلیب. گاهی می‌کوبم می‌روم تا منوچهری، پشت شیشه‌ی مغازه‌ای که صلیبی بزرگ بر دیوارش زده می‌ایستم و به…

ادبیات، رونوشت واقعیت و خیال نیست، ادبیات در بر گرفتن و مال خود کردن واقعیت و خیال است، انعکاس آن‌چه به چشم و دست نمی‌آید یا هنوز نیامده ازدست می‌‎‎رود. ادبیات به همین دلیل است که تصویری واقعی‌تر از واقعیت و خیالی‌تر از خیال می‌سازد! داستان‌های کتاب «قبیله‌ی مورچه‌ها» همگی گونه‌ای از تبدیل واقعیت و خیال توامان و دوشادوش، به…

داستان کسی که تمام زندگی اش به گم شدن آدم های ارزشمند گذشته، آشنایانی که حالا غریبه ای بیش نیستند. زنی که دیگر توانایی رو در رویی با گم شدگی و بیگانگی همسرش، ارشام را ندارد و با افکاری مشوش و آشفته دست و پنجه نرم می کند. قصه ای از سردرگرمی میان عشق و بی تفاوتی.