چند نفر از بهترین دوستانش آلزایمر گرفته بودند. بعضی را همان ابتدا به خانه ی سالمندان سپرده بودند، و آن هایی هم که هنوز شانس حضور در جمع فرزندان شان را داشتند، حال و احوال شان چندان تعریفی نداشت... شب ها تا آنجا که میشد، بیدار می ماند و مسایل مهم زندگی اش را برای خودش مدام مرور می کرد؛…

زن: سقوط مرگبار دبیر اول سفارت سوئیس از برجی در تهران! مرد: [با ناباوری] واقعاً؟! زن: آره، همه جا نوشتن! بیچاره یه زن 52 ساله بوده! مرد: می دونم. زن: می دونی؟! مگه می شناختیش؟! مرد: نه؛ یعنی آره؛ یه کم، ببینم... [روزنامه را از زن می گیرد تا خودش مطالعه کند...]

پیرزن: ... چیکار می کنی بچه؟! رضا: [با نگاهی به اطرافش] با منی؟! پیرزن: نخیر، با دیوارم! [رضا بی اعتنا به پیرزن، کبریت می زند تا سیگارش را بگیراند اما با حرف پیرزن باز می ماند...] پیرزن: مگه با تو نیستم؟! رضا: ای بابا، چی می گی تو؟! پیرزن: چی می گی نخ وُ چی می گین! تو هم نه…