بخشی از کتاب: اینبار دست های او و گرمای حقیقی اشان را حس کرد آری ابتیار به راستی دستان او را در دست داشت. همراه او قدم بر جاده ای نورانی گذاشت جاده ای که قرار بود آنها را به آن سوی زمین برساند به آن اوج دست نیافتنی لحظه لحظه وصل بود لحظه یکی شدن و لحظه با هم…

قلبش ذره‌ذره می‌لرزید و فرو می‌ریخت. می‌ترسید زار بزند که دیگر کار از کار گذشته... که دیگر هیچ کاری از دست کسی ساخته نیست. حتی از باد می‌ترسید مبادا راز سیاهش را توی هوا جار بزند...