بخشی از کتاب: دسته ی چوبی چاقو را محکم گرفته بودم باد تند میوزید چشمانم حیاط و همه ی آدمها را سیاه میدید. تیغه ی چاقو را یکباره میان شکمش فرو بردم که مثل سنگ سفت شده بود. در چشمانش زل زدم دهانش باز شد و مردمکهایش میانه ی سفیدی چشمها وارونه شدند. هنوز هم می ترساندنم داغی خون پنجه…