تنهایی ام را قدم می زنم، بی کسی و ویرانی ام را. اندوه ها و حسرت هایم را، دیروز و امروز و فردا و زندگی ام را قدم می زنم، کابل را، کوچه های متعفن پر از لجن و خیابان های پر از لای و لوشش را قدم می زنم. زندگی ام شده قدم زدن، هستی ام تقلیل یافته است…