درباره کتاب: دیوانه با شنیدن این حرف بلندتر خندید و گفت: «فیلسوف هم باشی خواهی مرد دیوانه تر از دیوانگان کسی است که به جای فیلسوف اندیشه های او را دفن می کند. من که اندیشه هایم پابرجاست. اگر بمیرم مستقیم خودم می میرم نه این که مانند این مرد قصد داشته باشم که دوتار خود را دفن کنم. من…

از کین اگرچه ابروی نازت ز چین پر است دایم دلم ز مهر تو ای مه‌جبین پر است ساغر تهی و کیسه تهی، دست و دل تهی ممنونم از جبین که سراسر ز چین پر است از چرخ غیر روی کدورت ندیده‌ام این کهنه خُم به دور من از ته‌نشین پر است یک دانه را خدای دهد هفتصد عوض خوش…

پا به داخل می گذارد، سرد است و بوی نا می آید. چراغ زردرنگ از سیم بلند میان سقف آویزان مانده و نور را به هر سو تاب می دهد. لحظه ای چهره ی پیرمرد در گوشه ی کارگاه نمایان می شود. عینکی بزرگ با قابی سیاه و ضخیم به چشم دارد. کلاهی سفید بر سرش گذاشته و کت پشمی…

تنهایی ام را قدم می زنم، بی کسی و ویرانی ام را. اندوه ها و حسرت هایم را، دیروز و امروز و فردا و زندگی ام را قدم می زنم، کابل را، کوچه های متعفن پر از لجن و خیابان های پر از لای و لوشش را قدم می زنم. زندگی ام شده قدم زدن، هستی ام تقلیل یافته است…

محمدحسین محمدی یکی از نویسندگان ادبیات معاصر افغانستان است. محمد حسین محمدی دربارهٔ سالروز تولدش می‌گوید:محمدحسین محمدی هستم ـ و به قول ما افغان‌ها: محمدحسین ولد قنبرعلی ـ پدرم می‌گوید: ۱۳۵۴ به دنیا آمده‌ای ـ چلهٔ تابستان بوده گویی ـ اما در تذکره‌ام نوشته‌اند: ۱۷ سالهٔ ۱۳۷۵ و در کارت مهاجریی که داشتم، سالی دیگر را نوشته‌بودند و در گذرنامه‌ام…

شب هنوز بیدار است بر تخت تنهایی دراز کشیده ام خیره به آسمان سپید کوچکی بدون ماه، بدون ستاره صدایی نیست سکوت، حرفی است که مدام با خودم تکرار می کنم و هر بار که پلک می زنم هیچ اتفاقی نمی افتد.

این کتاب در چشم انداز عمومی، خود را در قالب مباحث موشکافانه یی می بیند که خوردن نظام جمهوریت به زمین را دیده، اما جستجوی شواهد بیشتر برای تثبیت پاسخ این سؤال را که آیا پایش لغزیده یا تیله داده شده، کافی نمی داند. بلکه علاقه مند یافتن طیفی از پاسخ ها و درجه بندی میزان تاثیرگذاری آن ها است.…

درباره کتاب: مرد داخل قاب عکس میخندد سیگار زیر لب گذاشته و دودش را به بیرون از قاب پف میکند دستار ابلقی به سر بسته و کلاشینکفی در دست راست گرفته و پای چپش را بر سنگ سفیدی گذاشته است روبه روی قاب می ایستی با دست چپت یا بهتر بگویم با تنها انگشت دست چپت ریشهای کم کم سفید…

تو در دون خانه، من با چشم تر بیرون تو خوب خوب استی ولی من در به در بیرون تو در درون خانه ات سر حال و خوش حالی من آدم آواره ای آن سوی در، بیرون ای بغض سرخورده بگو که از برای چه کردی تو از راه گلو خون جگر بیرون

چشم‌هایم می‌سوزند اگر آلزایمر امانم دهد درد چشم را شاید درمان کنم؟! من به بیماری گریه مبتلا شده‌ام گویا به جای مُرکب با اشک می‌خواهم قبلم را بنویسم. بین آلزایمر و نیهیلیسم دوستی عمیقی‌ست چنان عمیق که فقط انسان به این دوستی نیشخند تواند زد.

هرگز تو را به اول و پایان نمی‌دهم در باد سرنوشت و غمِ نان نمی‌دهم حتی اگر که مرگ بگیرد سراغِ من هرگز بدون امر تو، من جان نمی‌دهم این روزها که مزرعِ سرسبزِ گندمم بی‌تو که حاصلات فراوان نمی‌دهم «دل می‌رود ز دستم» و صاحب‌دلم تویی این عشق را، به قیمت ایمان نمی‌دهم عشق، این گناه پاک و این…

بس کن حاجی! داری کفر می‌گویی. تو بزرگ‌تر این مردم هستی. مردم منتظرند، تو یک راه پیش پای‌شان بگذاری. نکن این کارها را. نگو این حرف‌ها را. من هم به اندازه‌ی تو درد دارم و بی‌تابم. می‌بینی که ساکت نشسته‌ام و گپ نمی‌زنم. این از بی‌خیالی من نیست. تو یک قاسم را داری و غصه‌ی سلامتی‌اش را می‌خوری؛ اما من…

تو بیایی گل من، این تلِ یخ آب شود شب آشفته‌ی ما سفره‌ی مهتاب شود تا گره وا شود از موی گره بسته‌ی تو عقرب ساعت دیواری ما خواب شود چشم‌های تو دو رودی که به هم پیوسته دل من ماهی شود، ماهی بی‌تاب شود سرنهم، سجده کنم سوره‌ی گیسوی تو را چاکِ پیراهن تو صورت محراب شود من از…

در این مجموعه داستان کوتاه که آن را می توان به گونه ای یکی از تازه ترین مجموعه داستان های صنعت نشر در افغانستان نامید، نویسنده سعی داشته تا در قالب سیزده داستان کوتاه و با بهره بردن از یک لحن زنانه به بیان احساسات و دغدغه های زنان و دختران مهاجر بپردازد و خواننده را با روحیات این قشر…