
«بازیگر هیبریدی و کارگردانش» نه یک متن آموزشیست، نه صرفاً نظریهپردازی؛ بلکه نوعی تفکر زنده است دربارهی بدن، اجرا، و رابطهی میان بازیگر و کارگردان. محمدرضا اصلانی، با نگاهی فلسفی و شاعرانه، از «بازیگر هیبریدی» سخن میگوید—بازیگری که در مرزهای واقعیت و خیال، در همتنیدگیِ نقش و خود، در حال شدن است. این اثر، با زبانی خاص و ساختاری بینارشتهای،…






