حیات النفوس و داستان‌ های میان‌ رودان دو کوشش جدا از هم در حوزه‌ی تاثیرپذیری از آبشخورهای تاریخی است. اولی نگاهی از نزدیک و خودمانی می‌ کند به یکی از شب‌ های هزارویک شب و دومی در مقیاسی بزرگ‌ تر می‌ خواهد بستر و شکوهی تاریخی را در چشم‌ اندازی پارودیک بازروایی کند. به گفته‌ ی دیگر، ارائه‌ ای شوخانه از گزاره‌ های زبانی و بازپیدایی روایت‌ های باستانی در پیچه‌ ای کمیک – در نمایشنامه‌ ی دوم – مشخصه‌ ی غالب آن است.