بخشی از کتاب: صدای او خوش به جانش نشست: «وقتایی که اینجایی، اصلاً این دیوارا نیست. جای این سقف، آسمونه. جای سکوت سنگین این اتاق، صدای پرنده‌های مهاجر می‌آد. جای تاریکی هم نور! وقتایی که هستی، وقتایی که می‌آی، وقتایی که می‌دونم آسمون و هوا و پرنده‌ها رو ول کردی تا بیای و تو حصار این دیوارا کنار من باشی؛…

بخشی از کتاب : دریا در نزدیکی موج‌ های بی‌ قرار خزر ، به شبی برمی‌ گشت که لباس عروسش را به دیوار اتاقش آویخته بود. همان وقتی که یونس، دریا را پس زده و برهوتش کرده بود.آن شب ، آن لحظاتی که می‌ خواست با او به آفتاب و نور برسد، بزرگ‌ ترین حسرت دختری بود که یونس برای…