مجدالدّین همگر شیرازی، شاعر پرآوازه‌ی قرن هفتم، ملک‌الشعرای چند تن از اتابکان فارس بوده است. دلبستگی همگر به میراث ایرانی و اسلامی همراه با آراء انتقادی او در باب مسائل شعر و جامعه، دیوانش را علاوه بر ارزش ادبی، به لحاظ پژوهشی واجد اهمیت کرده است. دیوان او که دربردارنده‌ی بیش از 7600 بیت در قالب‌های رباعی، قصیده، قطعه، غزل…