دستپاچه توی کیفم دنبال کلید می‌گشتم، دستی از پشت سر گوشه‌ی مانتو‌یم را گرفت و به سمت خود برگرداند. نگاهم در نگاهش گره خورد. چشم‌هایی که روزهای متوالی برایش اشک ریخته بودم و نگاهی که ثانیه‌ها و ساعت‌ها منتظر برگشتنش بود. او که اوایل دوران شبابم عمیق، عاشقم کرده بود. همان اویی که نوش داروی بعد از مرگ سهراب شده…