دستپاچه توی کیفم دنبال کلید می‌گشتم، دستی از پشت سر گوشه‌ی مانتو‌یم را گرفت و به سمت خود برگرداند.
نگاهم در نگاهش گره خورد.
چشم‌هایی که روزهای متوالی برایش اشک ریخته بودم و نگاهی که ثانیه‌ها و ساعت‌ها منتظر برگشتنش بود.
او که اوایل دوران شبابم عمیق، عاشقم کرده بود.
همان اویی که نوش داروی بعد از مرگ سهراب شده بود.
کاوه…