در زمستان سال ۱۹۲۹ آنه ماریِ هفت ساله بیمار شد و مدتی را به دور از مدرسه در خانه ماند و خود را به خواندن کتاب قصه‌هایی که معلم و همشاگردی‌ها برایش آورده بودند مشغول کرد. در میان این کتاب‌ها، کتابی قدیمی مربوط به قصه‌هایی از سراسر جهان را بسیار دوست داشت و با دقت غلط‌های نگارشی آن را تصحیح می‌کرد. در یکی از قصه‌های این کتاب حکیمی هندی، در دمشق جوانی مسلمان را با عرفان آشنا می‌کند و او را به جهان رؤیاها در ته چاهی می‌کشاند. ته چاه، تابوت بزرگترین پادشاه دنیا روی تخته سنگی قرار داشت که بر آن نوشته بودند: «انسان‌ها در خوابند و آن هنگام که می‌میرند، بیدار می‌شوند» این جمله، مسیر زندگی‌ شیمل را شکل داد. این قصه‌ها علاوه بر آن که ما را با فرهنگ عامۀ مردم این منطقه آشنا می‌کند، تطّور اندیشه از هندوستان تا ایران باستان، از موتیف‌های هندی محرّمات و محترمات فرهنگ اسلامی و حتی بعضاً التقاط اندیشه در مرز سرزمین‌هایی که قرن‌ها مسلمان یا بودایی و هندو بوده‌اند را نشان می‌دهد.