«هرچه بیشتر با خانم انصاری گفت‌وگو می‌کردم و هرچه درمورد زندگی ایشان می‌خواندم یا کنکاش می‌کردم، نوع زندگی و زیست عجیب و پر از تجربۀ ایشان بیشتر مرا به این فکر وامی‌داشت که زندگی‌نامۀ چنین فرد سخت‌کوش و باشورواشتیاق و مسئولیت‌پذیر و متعهدی می‌تواند حس وابستگی و تعلق به سرزمین مادری و نگاه تاریخی را در ما انسان‌ها تقویت کند؛ به‌ویژه که ایشان در فضای جغرافیایی گستردۀ جهانی رشد کرده، و با فرهنگ‌های مختلف و مکان‌های متفاوت و آدم‌های گوناگونی مواجه شده که با سبک و سیاق کاملاً متفاوتی از همدیگر زندگی میکرده‌اند. بااین‌حال، خیلی راحت به وطن بازگشته و در وطن، ورای زندگی روزمرۀ یک زن ایرانی از طبقۀ مرفه، وارد کار دانشگاهی و کارهای داوطلبانه شده است. او از ابتدا در جهت ترویج کتاب و کتابداری برای کودکان این سرزمین تلاش کرده و در راهی قدم برمی‌دارد که به پایداری و گسترش نهادهای مدنی برای کودکان کمک می‌کند. اگرچه تحولات جامعۀ ایران نقش ایشان را گاه پررنگ و گاه بسیار کمرنگ کرده است، توانایی و عاملیت ایشان در شورای کتاب کودک و در رشتۀ کتابداری و گسترش کتابخانه‌ها به پایداری شورا و ترویج کتابخوانی کمک بسیار زیادی کرده است.»