بخشی از کتاب :

مردی اسطوره‌ ای را می‌ شناسم
که از پالتویش گندم می‌ روید
و چمن سبز می‌ شود
او نوشته‌ های میان مژه‌ ها را
و زیر مژه‌ ها را می‌ خواند
و موسیقی چشم‌ ها را می‌ شنود
من به همراه او
روی برف و آتش
گام بر می‌ دارم
در جنون باد و قهقهه ی طوفان
به شیوه ی خرگوشی کوچک
راه می‌ سپارم و
هیچ نمی‌ پرسم «کجا»