در اواخر دهۀ چهل جرقه‏‌هایی از علاقه و پرداختن به داستان و داستان‏‌نویسی در بوشهر توسطِ زنان شکل گرفت که در آن دوره نیز افزون بر تابو بودن حضور زنان در جلسات فرهنگی و مردانه، جریان‏‌های سیاسی نیز این‏قدر گرم و غالب بود که جامعه، زمان و دلیلی برای حسِ این رویکرد در خود حس نمی‏‌کرد. مضافاً داستان‏‌نویسان پیش از انقلاب و در کل ادبیات ایران پیشاانقلاب بیش از این که فردی باشد، اجتماعی بود. داستان‏‌نویسان دنبال آمال و خواسته‏‌های اجتماعی خود بودند و به فردیّت کمتر می‏‌پرداختند. زنان در آن دوره و تعداد فراوانی از آن‏‌ها در همین زمان نیز، توانایی درخواست خواسته‏‌های اجتماعی را ندارند و بیشتر به فردیت خود در داستان اهمیت می‌‏دهند. بسامد بالای مضمون‌‏های عاشقانه در داستان‌‏های زنان گواه این موضوع است.