این جستارها مجموعه ای از پژوهش‌های ماری ایو مورین، استاد فلسفه در دانشگاه آلبرتا در کانادا، متخصص فلسفه قاره ای در قرن بیستم و به طور خاص، پساساختارگرایی و پسا پدیدارشناسی است. او در این پژوهش‌ها به سراغ متفکرانی همچون هایدگر، هوسرل، مرلوپونتی، سارتر، دریدا، لاتور و اسلوتردایک می‌رود و البته بیشترین مراجعه را به اندیشه های ژان لوک نانسی دارد. ویژگی نوآورانه و ممتاز مورین، نگاه مقایسه ای و بازسازانه او به اندیشه های به ظاهر متعارض و ناهمگون است؛ خصیصه ای که نانسی نیز به هنگام تقریر هایدگر و دریدا از خود نشان می‌دهد. مقالات حاضر را می‌توان در یک نقطه کانونی همگرا دانست. اندیشیدن برحد؛ حد میان انسان و دیگری. کاری که از دیدگاه نانسی با هایدگر آغاز شد اما ناتمام باقی ماند. مورین نیز در این مقالات به سراغ کسانی رفته است که به نحوی پیامدهای اندیشه بر حدود را تیز و پررنگ ساخته اند.