والتر بنیامین را نمی‌توان ذیل هیچ عنوان متعارف و ساده سازی شده ای همچون مارکسیست انقلابی یهودی زیبایی شناس، مکتب فرانکفورتی یا نوکانتی قرار داد. او در تمام عمر پژوهشی خود در مرز میان «جزئیت هنری» و
«کلیت فلسفی» زیست و در بازی ابدی میان قطب های متعارض حیات معرفتی خویش را سامان داد. مواجهه با آثار بنیامین تجربه ای از «در میان بودگی» است؛ چراکه او با جابه جایی مداوم میان قطب های ظاهراً ناسازگار – ایمان و عقل
و سیاست و الهیات و زیبایی شناسی و تاریخ و ایدئولوژی امکان نوعی بازاندیشی رادیکال را فراهم می‌کند. از همین رو خواندن بنیامین صرفاً تأمل در آثار فیلسوفی از قرن گذشته نیست بلکه امکانی است برای پرسش از اکنون ما و
مواجهه با گسست ها و دوگانه های محق اما متعارض در جامعه معاصر ایرانی