وقتی آدم دشمن درونش را برای مدتی طولانی لال کند، همین‌طور می‌شود، وقتی دهان باز می‌کند دیگر ساکت نمی‌شود…

من بخشی از تواَم که چیزی را فراموش نمی‌کند. فرقش فقط همین است. اگر آدم‌ها حافظه‌ی خوبی داشتند، می‌دیدند دارند از موضوعاتی حرف می‌زنند که به گمان‌شان چیزی از آن‌ها نمی‌دانند…

من بخشی از تواَم که اگر واقعاً از چیزی خوشم بیاید آن را از خودم دریغ نمی‌کنم…

برای شکنجه‌ی حسابی آدم باید خودش را فقط به یک قربانی محدود کند، فقط یک برگزیده.