قسمتی از متن کتاب:
دختری سرخپوست جایی نشسته بود که معشوقش به خواب رفته بود، معشوقی که در جنگل کشته شد، حجاب دخترانه اش، گیسوان سیاهش، روی چشمان خیس اشکش ریخته بودند، و پریشان و آشفته حال با زبان جنگلی خود، این ترانه محزون و ساده را به آواز می خواند: بوته هایی را که بالای سر به خواب رفته تو قد کشیده اند، بیرون کشیدم، و شاخه های بزرگ این جنگل را که بر سر تو سایه افکنده بودند، شکستم، باشد که پرتو آفتابی که از جنوب غربی دل انگیز می تابد، آرام تو را به شادی در آورد و…