این کتاب حاصل تلاشی روش مند برای شناخت سیاست های فرهنگی و ارتباطی حکومت رضاشاه پهلوی (1320 – 1304) است. فرضیۀ اصلی این پژوهش نقش قاطع سیاست های فرهنگی و ارتباطی در شکل گیری و تداوم و حتّی تسلط قدرت رضاشاهی است. این سیاست نه تنها در آن دوران دارای کارکردهای اساسی در ایجاد تغییرات سریع در بافت فرهنگی و ساختار اجتماعی بود، بلکه از طریق سازوکار تبدیل نوآوری فرهنگی به سنّت، نسل های بعدی و حتّی نظام سیاسی جایگزین رژیم پهلوی را تحت تأثیر جدّی قرار داد. حکومت، فرهنگ و نظارت اجتماعی؛ ظهور یک شاه جدید؛ توسعۀ خودکامگی؛ جهت گیری اساسی در سیاست فرهنگی؛ مسئلۀ مذهب؛ مسئلۀ رسانه های جمعی؛ مسئلۀ بانوان و مسئلۀ جوانان فصل های این کتاب اند.