جنگنده F-14 نه به عنوان برنده بر هیچ رقیبی بلکه به عنوان پوشاندن جای خالی یک هواپیمای ناموفق دیگر توسعه پیدا کرد.

موتور، سیستم تسلیحاتی و رادار آن متعلق به جنگنده­ای دیگر بودند که تکامل نیافته بود. شرکت سازنده­‌ی این جنگنده، گرومن از پشت به شریک خود یعنی شرکت جنرال داینامیکز خنجر زد و با لابی­‌گری با مقامات نیروی دریایی آمریکا در یک رقابت از پیش­‌تعیین­‌شده طرح خود را به ثمر رساند.

جنگنده F-14 می­‌توانست صرفا به عنوان یک مورد مطالعاتی برای افزایش دانش هوانوردی مورد توجه قرار گیرد، همانند روندی که نویسندگان خارجی در قبال F-14 طی کرده­‌اند. اما با ورود آن به نیروی هوایی ایران، ما مجبور به بررسی آن از جوانب دیگری هستیم که یا برای نویسندگان خارجی مهم نبوده است یا عمداً بر روی آن سرپوش گذاشته­‌اند. بنابراین این کتاب علی­‌رغم شباهت ابتدایی با کتاب­‌های خارجی، در ادامه جذابیت­‌های زیادی برای یک خواننده­‌ی ایرانی ایجاد خواهد کرد.